Özlem Ayhan
@Sensitivemeatball
2 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bir şey söyleyeyim mi delilik hayatın emniyet şerididir; (sayfa 91)
Bence bu kitabın özeti bu cümleydi . Ülker ablamız biraz deli dolu, başına gelenlerle dalga geçebilen, fakir ama gururlu bir ablamız. Kitabı okurken çok güldüm, çok da üzüldüm. Bu okuduklarım gerçek olabilir mi, acaba yazar gerçek hayatta birinden mi esinlendi diye düşündüm neden olmasın dedim. Belki de bu şekilde bir Ülker abla vardır diye kendime sık sık sordum. Hikayede en çok canımı yakan Çiğdem oldu. Aslında ben de biraz umutlanmıştım bir şeyler düzelecek diye, belki de mutlu sonlara alışmışız ya ondandır. Kadın olmanın ne kadar zor olduğunu, bir kez daha gözler önüne serdi; hatta bunu hastaneden de kovulduğu bir gün çok güzel ifade etmişti, gece karanlıkta gezen bir sürü adam varken, kendisinin hiçbir yere sığamayışı…
Yine kitaptan çok güzel bir cümle vardı
“hani diyorlar ya
rüyamda bunun bir rüya olduğunu biliyordum diye , kabusdayım ama bunun hayatım olduğunu biliyorum “
Ülker’in bir kurgu olduğunu biliyoruz, ama bu kurgunun birilerinin hayatları olduğunu biliyoruz. Malesef….
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Halide Edip’in bu kitabını lisede okuduğumu hatırlıyorum, şimdiki bilgimle bir kez daha okuyacak olma düşüncesi beni heyecanlandırdı , ancak dili sade olmasına rağmen betimlemelerin çok fazla olması dolayısıyla beni okurken bir miktar zorladı en başlarda. Açıkçası biraz da öz eleştiri yapmak gerekirse , belki daha fazla akıcı romanlar okumaya alışkın olduğum için tarihi bir roman benim için zorlayıcı gelmiş olabilir :)
Kitapta Ayşe’ye hayran kaldım, o soğuk kanlılığı, güçlü oluşu ve bağımsızlık arzusu ve kendisinin bu uğurda her şeyi feda edebiliyor olmasından çok etkilendim. İlerleyen son sayfalar yani kurtuluş savaşı dönemine geldiğimde çok akıcı devam etti kitap ; çok heyecanlıydı, her bir satırın tüylerimi diken diken ettiği yerler, gözlerimin buğulandığı yerler oldu. İhsan karakterini çok sevdim, Peyami de aynı şekilde. Kitabın sonunda bunların hepsinin bir kabus olması bana, her bir karakterin aslında temsil ettiği bir şey olduğunu düşündürdü. Ayşe kesinlikle VATAN’dı Vatan için verilen mücadele, Vatanı almanın (Ayşe’ye kavuşmak) bir aşk ve tutku olduğu gerçeği. Her bir askerin yaralarını saran şeyin Vatandaki sıcaklık ve şefkat o iyileştirici güç… Gerçekten çok güzel ifade edilmiş, güçlü bir dil ve benzetmeler kullanılmış diye düşünerek kitabı kapattıktan sonra üzerine epey düşündüğüm ve muhtemel düşünmeye devam edeceğim bir kitap
