"Son da. Bence insan, hatırlayamadığı bir geçmişten, göremediği ve anlayamadığı bir geleceğe doğru körü körüne ve korkulu bir çatışma içinde. Ve insan, biri dışında bütün düşmanları engelleriyle karşılayıp bunları alt etmiştir. Ama kendisini yenemedi. İnsanlık kendisinden nasıl da nefret ediyor."
"İnsan kendisinden nefret eder. Psikologlar insanın kendine olan sevgisiyle kendine olan nefretinin dengeli olduğunu söylerler. İnsanlık da bunun gibidir."
10. Ayrılık korkusundan ötürü kapandı gözlerim
Dört bir yana dağıldı akan gözyaşlarım
11. Ve sonunda ayrılık ânı gelip çatınca
Göz kalmadı ki döksün gözyaşı o dayanılmaz ana
1. Canım kurban olsun beyaz tenli nazlı edalı o güzel sevgililere (19)
Öperken Hacerü’l-Esved’i ve Ka’be’nin sütunlarını oynadılar benimle
2. Arkalarından izlerken onları bir an kaybetsen gözünün önünden
Başka bir şey bulamazsın geride tatlı bir iz olarak misk kokuları dışında.
(19 bkz. Kur’ân, 56/35-37.)