Serap
@Seraptimur
Kader yazar, sen oynarsın...
~Yolunu şaşırmış berduş
Uluslararası Ticaret/Türk Dili ve Edebiyatı
75 okur puanıNisan 2020 tarihinde katıldı
"te puedo decir adiós mil veces pero sigo sin saber cómo irme."
"bin kere veda edebilirim ama hâlâ nasıl gideceğimi bilmiyorum."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Uzun bir şiirin dizelerini bir bir yaşadım
Ben niye kimselerin ağlamadığı yerlerde ağladım?
Ahmet Erhan
"En feci şey insanın artık aldanmayacağı yere gelmesidir. İşte ilk ölümümüz, orada başlıyor" diyor şair...
Çünkü aldanmak; içinde çocuksu bir saflık taşır...
Kıssadan Hisse1000Kitap
Çocukken tutunacak bir dal arardım. Bulduğum dalı her defasında kesen bir adam vardı. Babam…
Asla bir şeye bağlı kalmama izin vermezdi. Tuttuğum dalı bir müddet sonra kesinlikle özgür bırakmalıydım. Belki o yüzden hiç bir şeye sahibim diyemedim. Her şey emanetti. Vakti geldiğinde uçup gidecekti.
Okuduğum kitapları bir bir kaldırıyordu artık raftan. Boş beleş işler, derdi.
Arapça kursuna gitmek istedim. Oysa evde Arapça bilen babam vardı. Hiç öğret demeye yeltenemezdim. Daha çocukken elifbayı öğretirken vurduğu dizlerim hala sızlar. Peltektim çocukken. Bir türlü dönmezdi harfe dilim. Kabahat miydi ki söylememek? Hay aksi şeytanda bir türlü rahat bırakmazdı babamı! İlla gelip batıracaktı iğnesini. Babam gelip yine kafaya takardı kitaplarımı. At, diyip dururdu. Ona göre bir Mevlana, bir alim okumalıydı. Yoksa bunlar ne kazandıracaktı hayatta?
Yıllar geçtikçe ben de babama benzedim. Okuduğum o kitaplar artık tozlu raflar saklı kaldı…
Daha ne kadar dayanabilirdim bilmiyordum. Emeklerimin karşılığını alamamak ne kadar ağır bir yüktü! Bunun yük olacağını hiç düşünmemiştim. Gururumu bir yerde mi unutmuştum? Gidecek bir yerim var mıydı? İnsanlar neden acımasızdı? Bendeki güven eksikliği miydi yoksa gerçeklerden kaçış mıydı? İşte bu kervanda yalnız olmadığımı bilmek bir bakıma içimi rahatlatıyordu. Yalnız değildim. Yürürken derdime ortak bir insan evladı bulunurdu. Buna sevinmeli mi yoksa üzülmeli?