Serap Y.
@Serapym
Çocuğa zaman kazandırma hayalidir bu; yıllar içinde büyük gayretler sonucu elde edilmiş bir deneyim birikimi gerektiren içgörüleri bir çırpıda çocuğa aktarma hayali.
Reklam
“Çünkü ben senin annenim”, “ Çünkü baban öyle söyledi.” Bir zamanlar sırf bu ilişkisel sıfatlar bile itaati emrederdi. Ama içinde yaşadığımız anlayış ve sevecenlik çağı bu sözcüklerin anlamlarını dönüştürdü, böylece anne ve baba sadece “benim için işleri yoluna koyan” veya “önerilerini ancak ve ancak söyledikleri aklıma yatarsa dikkate alacağım” insanlar haline geldi.
İyi bir ebeveyn olmanın önemli ve zor bir şartı vardır: sürekli kötü haber vermek. İyi bir ebeveyn uzun vadede çocuğun çıkarına olacak türlü türlü şeyi ona karşı savunmak durumundadır, çünkü çocuğun neyin gerçekten iyiliğine olduğunu öngörmesi, dahası iyiliğine olan bu şeyleri seve seve kabul etmesi doğası gereği imkansızdır.
Bir çocuk ağlayınca onu “Çok fenasın” veya “Kendine acıyorsun” diye suçlamayız, “Keyfini ne kaçırdı acaba?” diye düşünürüz. Isırınca, “Bir şeyden korktu veya huzursuz oldu heralde” diye kurarız kafamızda. Açlığın, sindirim sistemiyle ilgili bir sıkıntının ve uykusuzluğun ruh halini sinsi sinsi etkilediğini gayet iyi biliriz.
Çocuk, yetişkine sevgi konusunda bir şey daha öğretir: Hakiki sevgi, ilk bakışta sıkıntı veren ve itici görünen davranışın altında ne yatıyor olabileceğini, büyük bir fedakarlık göstererek sürekli yorumlamaya çalışmayı gerektirir.
Reklam