Semiha Erbil
@Serbil
64 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Kalemine o kadar hayranım ki kitabın bir yerinde bazı şeyleri tahmin etsem de sonunda yine şaşırtmayı başarıyor.
Ne Suad'a ne Rıdvan'a ben bu hikayede bir tek hayatını doya doya yaşayamayan Eliz'e, sevdiğine yardımcı olamayan Nevzat'a, küçücük yaşta görmek zorunda kaldıkları yüzünden Karin'e üzüleceğim.
O kadar nahif o kadar içe dokunan bir kitap ki bir yerden sonra onlarla bağ kurup onların yaşadıklarını kendim yaşamış gibi hissettim. Selime'nin anlaşılmak istemesi, Meltem'in sevilmek istemesi ve ikisinin de kendilerindeki soru işaretlerini birbirlerinin hikayelerinde cevaplaması... Çok çok iyi bir kitaptı.
Bu kitabı bitirdikten sonra Bülent Ortaçgil'in şarkısındaki gibi hissettim. ''Belki benim kâğıt param
Bi' şekilde, döne dolaşa
Senin cebine girmiştir.''
Bütün yönlerimiz ortak ama yine de çoğumuz birbirimize yabancıyız. Birbirimize neler yaptığımızı, benim yaşamımın sizinkinde nasıl izler bıraktığını hiç bilmiyoruz.
Dipnot: Son 100 sayfada banka soyguncusu hakkındaki gerçeği öğrenmem şok geçirtti bana. Ön yargılı davranmışım resmen.
Tüm çiçekler yavas yavaş, kırmızı güller çabuk solar diye başladığımız yolda; tüm çiçekler yavaş yavaş soluyordu, evet fakat artık kırmızı güller hiç solmuyordu diyerek yolu bitirdik. Hiç bitmeni istemedim. Akın'ı Zümrüt'ü hep okumak isterdim.
Öncelikle okunması çok kolaydı. Bir oturunca 80 90 sayfa okutuyor kitap. Bazı kısımları zorlayıcı çünkü o kadar gerçek hayattan alınmış gibi ki hala bu tarz şeylerin yaşandığını görüyoruz. Nazan'a ve Haldun'a o kadar üzüldüm ki. Kötülük etmeden kötülük buldular. Yine de bir şekilde Haldun kendini kurtarırken olanlar Nazan'a oldu. Diğer karakterlerin de bir şekilde ettiklerini bulduklarını düşünüyorum.
