Asude Kochan
@Serenokitap
35 okur puanı
Ağustos 2024 tarihinde katıldı
Çok cesur ve bir o kadar da sert bir metin Kötü Kızlar. Aslında kurgu ama aynı zamanda içme dökme.
Rengarenk bedenlerinin, kıyafetlerinin, makyajlarının altında, bir yanda umut, bir yanda var olabilme, sevilme isteği diğer yanda ise dehşet, şiddet, yok olma, umutsuzluk taşıyor bu kötü kızlar. Toplum tarafından bir kenara itilen aynı zamanda da görülmek istenmeyen insanlar bunlar. Encarna Teyze ve onun pansiyonunda yaşayan kızlarının yani trans bireylerin çok gerçek hikayesini okuyoruz bu romanda. Yazar kendi hayatından yola çıkarak bir kurgu yaratmış. Travmalarını doğrusu ve yanlışı ile tabağımıza koymuş ama yerken lokmalar büyüyüp boğazımıza takılıyor. Okurken Encarna Teyze’nin, sahiplendiği bebek Işıl Işıl’ın, kurt kadın Natali’nin ve bir çoklarının hayatlarına konuk oluyoruz.
Eğer bu konulardan rahatsızlık duymuyorsanız okuyun derim. “Ötekilerin” dünyasının iki yüzlü karanlık ve aydınlık dünyasını okurken, insanı insan yapanın şefkat olduğunu düşündürdü bu roman bende.
Reklam
Hayaletlerim kitabı anne kız ilişkileri üzerinden ilerleyen bir roman. Anlatıcı Birget, artık kırklı yaşlarına gelmiş bir akademisyen. Annesi ile ömrü boyunca sağlıklı bir ilişkisi olmamış. Baba zaten duyarsız, sorumsuz ve çocuklar büyürken varlığı ortada olmayan bir karakter. Anne son derece bencil. Hal böyle olunca, anne ve baba Birget için sadece bir sızı olarak yer alıyor ve ilerlemiş yaşlarına rağmen annesi ile hâlâ sağlıklı bir ilişki kurmakta zorlanıyor.
Çok gerçekçi ve açık bir şekilde yazılmış olmasını sevdim. Çünkü hâlâ ebeveynlik dünyası bir kutsalmış gibi korunuyor. Ancak açıkça korkmadan konuşulması yaralarımıza daha iyi gelmez mi? Dünyaya ilk geldiğimizde kurulan bu bağ, en başından sorunlu ise bir ömür düzelmesi zor olduğu gibi genelde çocuk tarafından kocaman bir vicdan azabı olarak ömür boyu taşınıyor.
Konu bir yandan zor, bir yandan herkese ufak yada büyük değecek bir konu. Ama yazarın bunu çok soğuk şekilde iletmesi, bana duygu olarak değemedi maalesef. Bu konuda bir kitap arıyorsanız bence eliniz ilk Magda Szabo’nun Iza’nın Şarkısı’na gitmeli.
Tanrıların bahçesiyle Korfu üçlemesine, bir diğer değişle Korfu’ya ve Durrell ailesine veda ediyorum. Açıkçası bana iyi geldi. Yaşadıklarımız ile geldiğimiz noktada her gün okuduğumuz kötü haberlere bir kaçış oldu. Gerry’nin çocukluğunu istediği gibi yaşaması, hayvanları ve merakı içimi ısıttı. Annenin Allah’ım o nasıl bir sakinliktir dediğim mizacı, evin cümbüşü, aile fertlerinin kendi şahıslarına münhasırlığı beni mutlu etti. Kitap okumayı sevenler için de bu böyle değil midir? Başka dünyalara ışınlanmak kimi zaman mutlu eder, kimi zaman kalbimizi kırar, yada kendimizi yazarın, kahramanların gözünden görürüz. Ez cümle; ben bu üçlemeyi eksikleri, yanlışları ile sevdim.
Bence üç kitapta birbirine benzer anıları okumak, benim gibi seri okumakta zorlananları yorabilir. Ayrı zamanlarda da okuyabilirsiniz. Genel hatları ile ilk iki kitapta düşündüklerim bu kitap için de geçerli. Bana kalırsa üç kitapta tat bakımından eş değer.
Korfu’yu görmemiş biri olarak gitme isteği içimde yükseldi tabii 1930ların Korfusu ile şu anki arasında fark olacaktır. Ben sizden razıyım Durrell ailesi, hayatıma neşe kattınız.
