Öğretmenlerle bahçıvanları birbirine çok yakın görmüşümdür hep. lyi bir bahçıvan bahçesine ekip de yeşertemediği her fidan için çareler arar, zamanında açmayan her çiçek için kaygılanır. Zemheri ayazında kalmış her tomurcuk için yüreğinin közünden seve seve vermeye hazırdır. Hiçbir çiçeği renginden ve kokusundan dolayı suçlamaz ve istediği gibi açmadı diye başka bir bahçeye fırlatmaz. Gülü nergisle, papatyayı sümbülle kıyaslamaz. Meyvelerin renklerinin, kokularının ve tatlarının birbirinden farklı olduğunu bilir ve hiçbir ağaçtan zamanından önce meyve vermesini beklemez.
(Sezer Ortadağ / Tebeşir Tozu - Nemesis yay. s 184)