7 yaşındayken bir sabah bir acı çığlık sesiyle uyanmıştım, 10 aylık olan kardeşimin öldüğünü duyunca şaşırmıştım, ölümün nasıl bir şey olduğunun farkına varamamıştım, annemin ağlamasını ve kahrolmasını uzaktan izliyordum, komşular akrabalar gelip gidip duruyordu göç etti kardeşin bu dünyadan diyorlardı, nereye gitti kardeşim sorduğumda gökyüzüne diyorlardı,o gece köye uzun bir yolculuk yaptığımızda köy evine ilk girdiğimde çocuk aklı hemen bir uçurtma yapmaya başladım, her gün uçuruyordum bir gün uçurtmayı tutar da onu oradan indiririm ümidiyle hiç pes etmiyordum bugün olmaz yarın olur diyordum, her gün uçurtma uçurmak koymadı da biraz büyüyünce hiç dönmeyeceğini öğrenmek koydu, bir gün elbet kavuşma umuduyla kardeşim...