İnsanlar birbirlerini sürekli gözlemler ve yargılarlar. Bu denetim ve değerlendirme hali, bireyin kendi kimliğini bulmaktan alıkoyar. Sartre’ın bu cümlesi sosyal ilişkileri, başkalarının beklentilerinin ve yargılarının bizi nasıl hapsettiğini gösterir.
Sokaklarında yürüdüğüm o şehrin, hayalimdeki şehirle örtüşmediğini fark ederim çoğu zaman. Çünkü arzu her zaman ertelenen, asla tam olarak yakalanamayan bir şeydir. Varoluşum gibi, oda sürekli değişir, kayar, kaybolur.