Serpil
@Serpil_5
｡◕‿◕｡
10 Nisan
109 okur puanı
Eylül 2023 tarihinde katıldı
"Hepimiz birimiz,birimiz hepimiz için "
Aşk, yalan, savaş, kötülük, ihanet, entrika... Bir çok duygu o kadar güzel harmanlanmış ki kitabın insanı içine çekmemesi olanaksız.
Bir adam sevdiği kadının bir bakışı için başka bir ülkeye savaş açılabilir mi?
Kadın bedenine bürünmüş bir şeytanın nefretinin sınırları olabilir mi?
Gaskonyalı d'Artagnan'ımızın silahşor olma arzusu; Athos'un yanlış bir kadında heba ettiği benzersiz aşkı; Porthos'un çapkınlıkları; Aramis'in din adamı olmak ve sevdiği kadın arasında yapamadığı seçim... Dört silahşorumuzun maceraları okuyucuyu asla sıkmıyor, aksine kitabı bırakmak istememesine sebebiyet veriyor.
Yazarımızın hayatını araştırırken ömrü boyunca birçok kadınla birlikte olduğunu öğrendim. Bu durumu, gerçek hayatından olduğu gibi kitabına da yansıtmış ve eklemiştir: "Aşk, kazananın ölmeye mahkum olduğu bir piyangodur."
Bana göre hangi dönem, hangi yıl, hangi şartlar veya durumlar olursa olsun sadakatsizliğin izahı yoktur. Victor Hugo'nun dediği gibi: "Sadakat, ruhun zenginliğidir."
Reklam
"Nasıl dayandım? Nasıl dayandık"
Tantûralı Rukayye'nin, 1948 Filistin işgalinden önce başlayıp 2009 yılına kadar yaşananları anlattığı tarihi bir romandır.
Filistin'in Hayfa iline bağlı bir köy olan Tantûra, 21 Mayıs 1948'de işgal ediliyor. Rukayye'nin abileri ve babası dahil olmak üzere köy halkının çoğunluğu katlediliyor; halkın geri kalanı ise topraklarından sürülüyor.
Oğlu Hasan'ın isteği üzerine yazmaya başlayan Rukayye, "Yazmak beni öldürecek," der. Yaşadığı acı anıları kağıda dökmekte zorlanır. Rukayye'nin iç dünyasındaki olağanüstü karmaşa ve acı, kelimelerle ifade edemeyeceğim kadar yoğun.
Her ne kadar hayali kahramanlar üzerinden aktarılsa da eserde yer alan köyler Filistin coğrafyasının bir parçasıdır. Olaylar kaynağa dayalı ve gerçektir.
Kendi hayatı da beklemekle geçen yazarımız, "hayatla birlikte beklemek" vurgusunu o kadar içten ve can alıcı yapmıştır ki Rukayye'nin ve tüm Filistin halkının acısını tüm kalbimle hissettim. Annesinden emanet aldığı, boynundan hiç çıkarmadığı, evlerinin hayat kapısının anahtarını hiç olduğu yere koyamayan; ömrü boyunca hasretini çektiği deniz kıyısına, Tantûra'ya dönemeyen Rukayye'nin acısı...
Dini, dili, ırkı ne olursa olsun, insan insandır.