…Ocağın yanında oturuyordum.Gözlerimin önünde her zamanki gibi bir anneyle çocuklarından oluşmuş güzel bir tablo vardı.Her akşam ben, böyle, o tablonun karşısında şaşkın bir şekilde dururdum.
-Hüsam, ben yarın gidiyorum.
-Nereye?
-Savaşa…
-Savaşa mı? Çıldırıyor musun?
-Hayır, aksine hiçbir zaman aklımın bu kadar başımda olduğunu hatırlamıyorum.