Rabbim
Rahmetinle beni toparla. İçimde dağılan parçalar var, her biri ayrı bir yöne kaçıyor, her biri başka bir korkuya tutunuyor. Ben bazen sadece sustuğumu sanıyorum, oysa içimde gürültü büyüyor. O gürültünün içinde bana bir sükûnet indir, panik geldiğinde beni onun diliyle konuşturma.
Hasbiyallah dediğim an, bu sözü dudakta bırakma. Onu kalbime indir, damarlarıma dolaştır, içimin en kırılgan yerine yerleştir. Kendi gücümü ölçüp yorulduğum yerde, kifayetini hatırlat. Ben yetemediğim için kendime kızarken, Senin yeter oluşunu bana bir utanç değil, bir sığınak yap.
Geçmişin gölgesi bugünün üstüne düştüğünde, o gölgeyi büyütme. Eski fotoğraflar önüme geldiğinde, hükmünü incelt, çerçevesini daralt, kalbimin ortasına oturtmasına izin verme. Hatırayı inkâr ettirmeden bana, hatırayı yerine koymayı öğret. Şimdiye dönmeyi, nefesi yeniden bulmayı, olanın içinde Sana dönebilmeyi nasip et.
Teslimiyeti bana ağır bir söz gibi değil, içimi genişleten bir hakikat gibi öğret. Başa gelenle Sana dönebilmeyi ver, kaçmadan, sertleşmeden, kalbimi taşlaştırmadan. Kendime kurduğum acımasız cümleleri yumuşat, içimdeki kırıcı sesi azalt, bana kendime karşı da merhametli olmayı öğret.
Otuz üç tekrarın her birini bir adım yap. Korkudan Sana doğru, dağınıklıktan toplanmaya doğru, sıkışıklıktan ferahlığa doğru. Her tekrarda nefesim biraz uzasın, içimde bir düğüm biraz gevşesin, zihnim bir cümle eksilsin. Ve sonunda içimde tek bir cümle kalsın, sakin ve sahici. Allah bana yeter.
Amin.