Sessizce
@Sessiz_ce
...burası benim dünyam
İnsan bazen bilemiyor hayatın kararlarını kim veriyor,sırf bu yüzden belki de denk getirilmiş bir ölüm,bizlere bir an evvel toparlanma cesareti veriyordu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Günü başlatan o cılız çizgiyi seviyordum. Onun, gecenin siyah kumaşına hiç beklenmedik bir ihtimali gerçekleştirir gibi incecik bir kesik atışını seviyordum. Ben tam gecenin karanlık kuyusuna düşmek üzereyken son anda yetişip bana sabahı getiriyordu çünkü. Sabah nispeten kolaydı, sabah gelince ağrı azalıyordu, taşıması zor şeylerin taşıması kolaylaşıyordu.
Roman, Selim ile Leyla'nın aşk hikâyesi olarak başlasada kitap 1968 yılı Türkiye'sinde 68 kuşağı olarak anılan insanların yaşadıklarını ve acılarını anlatıyor. Kitap bölümlerden oluşuyor. Bazen Leyla'nın ve Selim'in defterine yazdıklarına, bazen Selim ve Leyla'nın birbirine yazdığı mektuplara, bazen de Selim'in hapishanede yaşadığı anılara ve düşüncelerine şahit oluyoruz. Yani açıkçası kitap bir aşk hikayesinden daha çok Türkiye'nin 1968 yılı ve sonrasında yaşananlara, insanların acılarına ve direnişlerine kısa kısa değiniyor.
Zülfü Livaneli'nin daha önceki kitaplarını okuyup beğendiğim için bu kitapta beklediğimi çok bulamadım. İsminden ve konusundan ötürü daha derin duygular, konuda daha fazla derinlik bekliyordum. Bir kavuşma hikayesi değil de daha çok hapishane anılarını anımsattı bana.
Ama her şeye rağmen Zülfü Livaneli mutlaka okunması gereken bir yazar ve dinlenmesi gereken bir müzisyendir benim için.
O zaman yazarın dediği gibi, 'Belki de beklemek, sevmenin en sessiz hâlidir...'
Kitabı okuyun,
Sonra da Cem Karaca'nın 'Bekle Beni' şarkısını dinleyin...Tavsiye ederim.
