îgor Çernyavin akşam hemen uyuyamadı. Yatak püfür püfür, serin ve temizdi. Bir tek ailesiyle yaşarken böyle bir yatağı olmuş tu. Bu yatakta uyumak ona dünyanın en büyük mutluluğu gibi geliyordu.
Kaç yaşında olursa olsun, herkes kendi yanlışı ile yüzleşmeli. Kendi zayıflığını, kendi alçaklığını, kendi rezilliğini bilmeli. İnsan bundan anlar. Çünkü doğası böyle. İnsan acımasız, yıkıcı, bencil, zevk düşkünü, çıkarcı, fırsatçı, zayıf ve aptal bir mahluktur.
İnsanlar o delik botlarla niye denize açılıyor zannediyorsunuz.Niye çoluk çocuk ailece ölümü göze alıyorlar? Burada mutlu olsalar, o ölüm yolculuğuna çıkarlar mı? Yanlış anlamayın, sizi suçlamıyorum. Allah kimseyi vatansız, yurtsuz bırakmasın.
Sevgili dost,
Yazın buharlaşmayacak, kışın donmayacak,sonbaharda yapraklarını dökmeyecek, yani hep aynı kalacak, ya da artacak sevgi. Altını görünce gümüşten, gümüşü görünce bakırdan vazgeçmeyecek. Tagore gibi, “ istediğin zaman lambayı söndür. Senin karanlığını da tanır ve severim.”