Kuklaları arkadaşımın dedesi yapıyordu. Benim için özel bir kukla yaptırmıştı, bana çok benziyordu, çok sevinmiştim. Kuklanın kalbi de kimi kimsesi de yoktu. Sadece ipleri vardı.
Ben, sevdiğim birini kaybettim sandım senden önce; kollarında huzur bulduğum, gözlerinde gördüğüm denizin kıyısında dinlendiğim birini. Canım söküldü içeride, canımı söktüler sandım; yaşadığıma şaşırdım. Kıymık oldu battı canıma. Canımı yaktı beni sağ bıraktı İrem. Öyle yaptı sandım. Ben o gün öldüm de öldüm, sonra nefes aldığım başka bir hayata uyandım