Az bir akılla gönül köpürtmek, az bir duyuşla kulak kesilmek, küçük bir adımla yürüyüp geçmek yokmuş, anladım. Ne kadar paralansam kendimi paralayamadığımı anladım. İnsan, kendini bıçakladıkça daha da sığınıyor kanına ve ölmemeyi öğreniyor vaktinden önce.
Kimsenin eli ve ilmi ötekinin derdini savuşturmaya yetmezmiş. Okumak dahi bir yol bulmuşun buluşunu tasdike yararmış, onun yolunun kılavuzluğu yine dapdarmış. Yoksa her yol açan bunu ancak kendinin geçebileceği kadar açar, zaten yol da o geçtikten hemen sonra kapanırmış. Bir ilhammış insanın insana vereceği ancak, sır değil. Bir çiçek gibi insan da açabileceğinin en güzeliyle açar ve solarmış.