Sevda Şahin
@Sevdasahin
226 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Bence en çok veda duygusunu sessizce taşıyan kitaplardan biri. Öyle yüksek sesle ağlatmıyor; daha çok insanın içine çöken, “biz de bir gün böyle olacağız” dedirten bir hüzün var.
Kitapta dede figürü aslında sadece bir kişi değil.
Geçmiş,gelenek,sabır,eski zamanların ağır ama sağlam insanı.
Mahmut Abdullah’ın dili çok süslü değil ama bilerek böyle. Çünkü hikâye süs kaldırmıyor.
Köy hayatı, aile içi sessizlikler, söylenmeyen sevgiler, “ayıp olur” diye içine atılan duygular çok gerçek.
Reklam
Sıradan Bir Gün Tuhaf Bir Adam
.
.
.
Kitabın en çarpıcı yanı, sıradan bir emekli olan Tahir Dayı üzerinden bize “yaşamın anlamı” ve “zaman” üzerine düşündürmesi. 65 yaşında, hayattan yavaş yavaş kopan, yaşlılığın ağırlığını her hücresinde hisseden bir adamın çaresizliği çok gerçekçi anlatılmış. Okurken onun yorgunluğunu, geçmişe özlemini ve yaşama tutunma isteğini iliklerine kadar hissediyorsun.
Sonra karşısına çıkan Gizemli Yabancı tüm hikâyenin kırılma noktası. Ona sunduğu teklif —gençliğe dönmek— insanda ilk anda cazip geliyor ama hemen ardından “bedel” kısmı işin rengini değiştiriyor. Yazar burada çok güçlü bir ikilem kurmuş:
• Gençliğe dönüp yeniden başlamak mı,
• Yoksa sevdiklerinden ve sahip olduklarından vazgeçmemek mi?
Bence en vurucu taraf, bu seçimlerin sadece Tahir Dayı’nın değil, hepimizin içinde zaman zaman yaşadığı ikilemleri yansıtması. Hepimiz geçmişe dönmeyi, bazı hataları düzeltmeyi hayal ediyoruz. Ama gerçekten bu şansı elde etsek, vazgeçmeye razı olabileceğimiz şeyler var mı? İşte kitap tam da burada tokadı yapıştırıyor
.
.
.
Bir Başkomser Nevzat Kitabı
Ahmet Ümit’in İstanbul Hatırası bence sıradan bir polisiye değil, polisiye kılıfında İstanbul’un tarihini anlatan bir roman. Cinayetlerin işleniş biçimi beni ilk sayfalardan itibaren yakaladı çünkü her kurbanın bulunduğu yer, şehrin simgesel mekânlarından birine bağlanıyordu. Mesela Ayasofya, Kız Kulesi, Topkapı Sarayı gibi mekânlar sadece fon değil, cinayetlerin bir parçasıydı. Bu, okurken bana hem merak hem de öğrenme duygusu verdi.
Nevzat karakteri bana çok gerçekçi geldi. Onun hem mesleki ciddiyeti hem de geçmişindeki acılarla yaşama çabası, sıradan bir “dedektif figürü”nün ötesine geçti. Özellikle zaman zaman içsel monologlarında hem İstanbul sevgisini hem de yorgunluğunu görmek kitabı derinleştirdi.
En çok sevdiğim kısım, romanın bana şehri yeniden tanıtmış olması. Yazar sadece turistlerin bildiği yüzeysel tarihi anlatmamış, aynı zamanda İstanbul’un acılarını, yağmalanan geçmişini, kaybolan değerlerini de göstermiş. Sanki cinayetler aracılığıyla “İstanbul’a iyi bakın, çünkü o yaşayan bir varlık” mesajı veriyordu.
Yeni yazarlarla tanışmayı sever misiniz?
.
.
.
Öyle bir roman okudum ki çok beğendim. Hemen spoiler vermeden anlatmak istiyorum
Karakterimiz bir öğretmen hani böyle öğrencilerinin yüreğine dokunabilen bir öğretmen. Yaşama sevinci ve hayata dair umutları olan birisi. Ama onunda Umutlarını söndüren biri oluyor “Asya”.
Asya geçmişinde güven sorunu yaşamış ve kendini tam anlamıyla bulamamış biri. Karakterimizle yolları bir okulda kesişiyor. Karakterimiz Asya’yı bir çiçek bahçesi gibi görürken,Asya onun bahçesine hep karanlıklar taşıyan birisi olmuştur.
Peki ya İhsan amca? Hayatın sillesini yemiş bir bankın altında soğuk bir kış gününde karşılaşıyor karakterimizle.
Yazar olayları çok farklı açılardan birbiriyle bağlamış. Sonunda çok şaşıracaksınız garanti veriyorum
Hayvan Çiftliği kitabında anlatılanlar okuyan pek çok kişide eminin farklı çağrışımlar yapmış ve tanıdık gelmiştir. Bence bu kitabı herkes okuyup yaşadığı hayatı objektif bir şekilde sorgulamalı.
George Orwell yıllar öncesinden bugünlere bu kadar güzel atıflarda bulunan bir kitabı nasıl yazdı bilemiyoruz. Lakin bir söz vardır "Devir değişse de insan değişmez"diye belki bu kitapta anlatılmak istenen belki de budur.
Reklam