“Annem çok sevmelerin kadınıydı. Daldaki kirazları, yazmasındaki oyaları, fistanındaki çiçekleri, asmadaki üzümleri, evin kedisini, sokağın delisini, babamın gömleğini, beni, bizi, mahalleyi.. Bildiğim her şeyi severdi. Bana da sevmeyi öğretti. Öyle az buz değil, ‘çok sev’ derdi. Annem gibiyim artık. Az sevme bilmiyorum ben. O nedenledir bunca incinmem.!🙏🕊️🥀 Didem Madak
“Ben öyle insanların yüzüne gülüp, iltifat ederek yüzlerini kaybedenlerden değilim.
Dağlıyım nihayet..
Ve rüzgarları sert, kayaları dik ve yalçındır bizim memlekette dağların..
Ama sen yine de affet!” Cahit Zarifoğlu