Ne zamandır ses çıkarmadım diye senden vazgeçtim sanma,buradayım,bekliyorum Osman.Balkondaki çamaşırlığa mandalla kollarımdan asılmışım da orada öylece unutulmuşum gibi...Ben kurudum artık topla beni Osman.
Bu dünya, bir an gördüğüm, sonra uyandığım bir rüyadan başka bir şey değildir.Bu rüyanın iyi mi kötü mü olduğu ise ancak uyandığım zamanki durumuma bağlıdır.
Bu dünyadan uyandığımızda başlayan hayat, ebedi hayattır.Ve bu uyanışla anlarız ki...
Öncesi sadece bir rüyaydı.
Bana benzeyen bir çift göze bakıyorum
Hiç sevilmediğim gibi sevip
Hiç dinlenmediğim kadar dinliyorum
Kendi küçüklüğümü kucağıma almışım gibi
Başka bir çocukta kendime sarılıyorum
Keşke düğünler yasaklansa ve birbirini sevenler kenarda köşede kimsenin duyamayacağı bir yerde birbirine evet dese.Evet bile gereksiz bazen.Kafasını sallasa kafiydi benim için.Birini sevmenin bedelidir sevemeyeceğin onca insanı da sevmek zorunda kalmak.Ne adaletsiz bir savaş di mi aşk?İkiye iki bin gibi bir orantısızlık.Bu hesapta sevenler onca kalabalık içinde yalnız.