..Sonsuz ihtimalleri olan yüce bir bağ vardı aramızda,her bir nefesin bir başkasına nefes olduğu ya da bir nefesin başka bir nefesi soluksuz bıraktığı.
Aklımdan geçiriyorum yine, niye tüm bunlar benim başıma geliyor, niye yaşıyorum bu ıstırabı, diye.. Cevabı yine bilincimde yankılanıyor:
"Çünkü her şeyini kaybetmeden yeniye başlayamazsın."
.. hiçbir şey umrumda değildi. Kendimi nehrin akıntısına bırakmış kuru bir yaprak gibi hissediyordum. Nereye savrulursam oraya gitmeye razıydım. Hiçbir şeye karşı koyacak gücüm yoktu artık.
"...Aklına kanma sakın! Her şey özünün derinliklerinde, bilincine açılan o nehirde. Çünkü aslolan 'gerçek' bildiklerinde değil, bilmediklerinde saklı."