Son kırk sayfayı gözyaşlarımı tutamadan okudum.. Bazı insanlar kaderindekileri yaşar, düşünmeden sorgulamadan. Ama sonra kendilerine gelirler, bir gün gelirler diyorum. Ve o zaman başkalarına yaşattığı acıları anlamaya başlarlar ve pişman olurlar. Belki de Allah pişmanlığından dolayı affetmiştir onu. Ama o acıları yaşayan insanlar bunu neden yaşadılar diye sormadan duramıyorum kendime. Onların da mı imtihanıydı bu süre. Onların da mı kader motifleri neyse onu yaşıyorlardı o anda ?.. Dünya kocaman bir muamma. Her şey öyle itinayla oluyor ki. İnsanoğlu yolun sonunda anlıyor ancak.
Kimileri parmağını bile oynatmasına gerek kalmadan kolayca sevilmişken, kimi ömrü boyunca çok gayret etse de bu mutluluğa erişemedi. Kimi huzuru taze ekmek kokusunda bulurken, kimi bu kokuyla aç kaldığı günleri hatırladı.