Sevim şahin
@Sevimnur338
2 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Gerçek sevgi insanın birbirine bağlı olması değil Özgür kaldığı halde birbirini seçebilmesidir
Reklam
Uykunun Formülü
"Yatağına yatmak istediğin zaman namaz abdesti gibi abdest al. Sonra sağ yanına yat ve: Allâhumme eslemtü nefsi ileyke ve veccehtü vechi ileyke ve fevvaztü emri ileyke ve elcé'tü zahri ileyke, rağbeten ve rehbeten ileyke, lâ melcee velâ mencâ minke illa ileyke. Âmentü bi-kitâbikellezi enzelte ve bi-nebiyyikellezi erselte: Allahım! Kendimi sana teslim ettim. Yüzümü sana çevirdim. İşimi sana ısmarladım. Sırtımı sana dayadım. Umit bağladığım sen, korktuğum yine sensin. Senden kaçıp sığınacak ve senin elinden kurtulacak bir yer varsa yine sensin. Indirdiğin kitabına ve gönderdiğin peygamberine iman ettim de! Eğer ölürsen iman üzere ölürsün. Bu dua senin o geceki son sözlerin olsun."
ÇOK GÜZEL BİR KİTAP
Selam, ben Doğa. Eğer bu günlüğü okuyorsanız, ya çok sıkıldınız ya da büyükbabamın gizli harekât planlarını ele geçirmeye çalışan bir ajansınız. (Ajansanız söyleyin, annem kek yapar. Misafirperverlikte dünya markasıdır.) Benim beynim biraz farklı çalışıyor. Annem buna "Fişek Zihin" diyor, ben ise: "Aynı anda yedi düğünde halay çekmeye çalışmak." Bir şeye odaklanacağım derken hop; bir ses, bir ışık, bir sinek... Ben gitmişim bile. (Bazen gideriz ama hep geri geliriz.) Geçen hafta sonu, emekli Kurmay Albay olan büyükbabamın evine gittik. Oraya "karargâh" denir. Çünkü büyükbabam koltuğunda bir Sfenks gibi oturur: Kitap okur, gazete okur, kımıldamaz. İzler. Yargılar.
Şerife Bacı
dunluğa inip bir kucak dolusu odunla çıkan Şerife, kucağındaki odunları düşürmemek için dikkatli bir biçimde yürüyordu. Evin üst katına çıkan tahta merdivenlerin önüne gelmişti ki ayağı ilk basamağa takıldı. Sendeledi ama düşmedi. Fakat bu sendeleme kucağındaki odunların tamamının düşmesine sebep oldu. Şerife, önce odunlara sonra da ayak ucuna doğru baktı. "İnip çıktıkça şu meret çivi dışari çıkıyor diye elli kere söyledim kayınbabama, olacağı buydu. Neyse ki elimiz ayağımız kırılmadı anam," diye söylendi. Merdivenden gelen sesler üzerine Nevzat Dayı dışarı çıktı. Şerife'nin odunları yeniden toplamaya başladığını görünce "N'oldu Şerife? Ne söylenip duruyorsun?" dedi. Şerife, kayınbabasının dışarı çıktığını fark etmemişti. Onun sesini duyunca birden irkildi. Kayınbabasına, "Şu çivi baba," dedi. "Ne zamandır derim, inip çıktıkça hep dışarı çıkıyor, Ayağım takıldı da odunlar hepten düștü."
O devasa borçların altında ezilmemek için İsa'nın tek çaresi gurbettir. Aldığı teklifle kendini o dönem alev alev yanan, savaşın göbeğindeki Irak'ta bulur. Gündüzleri bir "hapishane inşaatında" mühendis olarak çalışırken, geceleri o borçların ve gurbetin görünmez zindanında yatmaktadır. Bu, Hz. Yusuf'un Mısır'a sultan olmadan önce atıldığı o çilehane, yani "Medrese-i Yusufiyye"dir. Bu zifiri karanlık günlerde manevi âlem, ona peş peşe rüyalarla inerek o zindanın aslında bir okul olduğunu müjdeleyecektir.
Reklam