Kasım...!
Kararlıdır Kasım...!
Eylül, Ekim gibi nazlanmaz öyle.
Hoşçakal bile demez ben yokum demez,
Kapıyı çarpar gider .
Soğuktur Kasım!
Sıkı giyinseydin der,şemsiyeni yanında taşısaydın der.
Güneşime aldanmasaydın der
Vedadır Kasım
Bir yanını alırda gider...!
Bu işler böyledir işte...
İnsan bir Kasım gecesi kaldırımın üstünde kalıverir...
Puslu ve eski soğuk bir sabah
Aylardan yine Kasım ama yüreklerde hasım zamanı...!
Kalp
Yazı yoktu ama o vardı.
Tekerlek icat edilmemişti ama o yerli yerindeydi.
Dünya yaratılmamıştı ama o kasılıp gevşiyordu.
İnsan henüz cennetteyken onunlaydı ve içindeki her şey de sevgi, aşk, vefa, iyilik, şükür, hamd, dostluk gibi erdemler üzerineydi…
Rüzgar yalnız yaprak dökmez ağaçlardan, bazen yapraklar usanmış olacaklar galiba dallarda tek başına yaşamaktan..
