Şeyda kozan
@Seydakozan
Bir lezbiyenin kütüphanesi
4 Haziran 1995
12 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
3 ŞubatAlıntı
Bugün babam gideli 14 yıl oldu. Onsuz geçen koca bir 14 yıl baba demeyi o kadar çok özledim ki. Kansere yenik düştü gitti bizden sanırım insan baba yokluğuna hiç alışamıyor. Velhasıl ölüm güzel şey de ayrılık olmasaydı...
Şeyda kozan
Hıçkıra hıçkıra ağladıktan sonra tam sakinleştim buraya girdim bu yazıyı gördüm hayatın bize showu. Bende çok özledim babamı ölüm tek gerçek acı malesef. Rabbim annesini babasını kaybeden herkese sabır versin..
Reklam
SİZİN HİÇ BABANIZ ÖLDÜ MÜ?
Sizin hiç babanız öldü mü?
Benim bir kere öldü kör oldum
Yıkadılar aldılar götürdüler
Babamdan ummazdım bunu kör oldum
Siz hiç hamama gittiniz mi?
Ben gittim lambanın biri söndü
Gözümün biri söndü kör oldum
Tepede bir gökyüzü vardı yuvarlak
Şöylelemesine maviydi kör oldum
Taşlara gelince hamam taşlarına
Taşlar pırıl pırıldı ayna gibiydi
Taşlarda yüzümün yarısını gördüm
Bir şey gibiydi bir şey gibi kötü
Yüzümden ummazdım bunu kör oldum
Siz hiç sabunluyken ağladınız mı?
Şeyda kozan
Bazı kayıplar insanın içine kazınır. Babasını kaybeden bir kız, bir daha hiçbir yere tam ait olamaz. Çünkü bir evin duvarlarını baba sesiyle öğrenir insan, bir hayatın güvenini o sesle kurar. Sonra bir gün o ses susar, ama yankısı hiç bitmez. Bazen kalabalıkta bile yalnız hissedersin. Çünkü kimse, bir babanın yokluğunu dolduramaz. Her şey devam eder gibi olur ama senin içinde bir şey orada kalır o son vedada, o son bakışta. Kimse bilmez ama sen hala konuşursun onunla. İçinden, sessizce. Bazen dua gibi, bazen isyan gibi. Ama her defasında aynı özlemle. Çünkü baba ölmez. Babasız büyüdüğün bir gün, tüm yıllarına bedel olur. Artık hiç bir şey eskisi olmayacaktır bunu biliyorsun.