İnsanların anne babalarında ruhsal bir problem varsa bu onların hayatından yalnızca birer risk faktörü niteliğindedir. Evvelce düşünüldüğü gibi, çocukların yazgısı değildir. Eğer hayatlarında bazı önemli koruyucu faktörler varsa yaşanan zorluklara rağmen bu faktörler onların mizaçları ve çevresel faktörlerle etkileşime geçip koruyucu nitelik kazanabilir.
Peygamber kıssalarındaki helak sebeplerine baktığımızda, onların günahları sebebiyle değil, günahların normalleşmesi ve temiz kalmanın toplumun dışında kalma sebebi sayılmasıyla o yola girdikleri anlaşılıyor.
(Günümüzde hoşgörü adı altında her şeyi normalleştirmeye çalışanların olması gibi.)
İyilik de kötülük de her dönemde sürekli kendini tekrarlar. Dolayısıyla en kötü çağda yaşadığımızı düşünerek ümitsizliğe kapılamayız. Belki asıl dikkat etmemiz gereken şey kötülüğün normalleşmesidir.