Zehra şahin
@Shnzehra
19 okur puanı
Kasım 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Sen... Sen nasıl yaptın?"
"Neyi?"
"Notların hep iyiydi. Vizyona giren filmlerin hepsini nasıl izliyordun? O kadar meşgulken nasıl sevdiğin şeylerden kopmadan yaşayabildin?"
Parmağının ucuyla lavaboya tak tak vurarak, "Aptala bak!" dedi Sungchul. "Seviyordum çünkü... Başka bir sebebe ihtiyaç var mı?"
"Hepsi bu mu?"
Sungchul hafifçe güldü; ayakkabısını giydikten sonra ekledi:
"İşten çıkınca kitabevine geleceğim. Orası artık benim sığınağım."
Minjun gözlerini açmadan elini salladı.
Sungchul, Minjun'u sarsarak uyandırmış, gözlerini açmasını bekleyip, "Bir şey sorup gideceğim" demişti.
Minjun doğrulup, "Ne soracaksın?" diye karşılık verdi.
"Düğme iliğine ne oldu?"
"Düğme iliği..."
"Evet. Eskiden düğmeler yarattığını ama başarısız olduğunu söylemiştin ya... Şimdi ne oldu diyorum."
Minjun kendine gelmek için başını sallayıp ona baktı, bir süre düşündükten sonra cevap verdi:
"Basit: Üstümü değiştirdim... Giydiğim yeni gömlekte ilikler çoktan açılmıştı. İliğe uyacak düğmeler yaptım ve kolayca dikildi."
"Nasıl yani? Hepsi bu kadar mı?"
Dünyanın bir yerlerinde, önce geniş ilikler açıp birinin gelmesini bekleyen insanlar da var. Kendilerini bulanların güzel düğmeler yapmasına yardım bile ediyorlar. Yüzüne bakınca ne düşündüğünü anlıyorum. 'Sistem aynıyken nazik birkaç kişinin birbirine yardım etmesinin ne manası var? diyorsun, değil mi? O da doğru. Ama dün dedim ya: Zamana ihtiyaç var."
"Ne zamanı?"
"Biraz dinlenebileceğimiz zamana...
Düşünebileceğimiz, rahatlayabileceğimiz, geriye bakabileceğimiz zamana.
Her gün olmasa da sık sık olmasa da bizler de "bu kadarına sahip olmanın yeterli olduğunu" fark ettiğimiz anlarla karşılaşıyoruz. Endişe ve sabırsızlığın kaybolduğu o anlarda, bunca zaman elimizden geleni yapıp bugünlere kadar gelen benliğimizle gurur duyuyoruz. Eğer bu değerli anların toplandığı mekân Hyunam-Dong Kitabevi ise umarım daha fazla insan kendi Hyunam-Dong Kitabevi'ni çizebilir.
Hwang Bo-Reum
"Kuyuya düşmüş ve ileride de düşecek insanların hikayelerini niye okuyayım ki?"diye sordu Minchul, anlam veremeyerek.
"Çünkü aynı mücadeleyi veren başka insanlar olduğu gerçeğiyle bile güç bulabiliriz. Bu zorlukları tek ben yaşıyorum zannederken aslında onların da savaş verdiğini fark edebiliriz.
Acımız varlığını korusa da ağırlığının bir şekilde, biraz olsun hafiflediğini hissedebiliriz.
'Yaşamı boyunca kuyuya hiç düşmemiş bir insan var mıdır?'diye düşündüğümüzde, bunun mümkün olmadığını fark edebiliriz."
Youngju hafif bir gülümsemeyle konuşmaya devam etti.
"Hal böyle olunca, içimizde bu çaresizliğin üstesinden gelmeye dair bir istek uyanır. Derken köşeye kıvrılmış bedenimizi ayağa kaldırırız ve kuyunun o kadar da derin olmadığını görürüz.
Bunun farkına bile varmadan bunca zamanı kuyunun içinde kasvetle sarmalanmış halde geçirdiğimiz için güleriz hatta...
Tam o anda, birden hafif bir rüzgar eser ve aniden hayatta olduğumuz için şanslı olduğumuz düşüncesi kuşatır bizi.
O rüzgarın esişi sayesinde...."