Abdest bitmişti. Valide Sultan ardında durduğu Hüdâyî ye uzattı havluyu.
Lakin içinde bir merak vardı ve kendi kendine;
"Şey hazretleri bir keramet gösterse de görsem"diye geçiriyordu içinden.
Başını ardını hiç çevirmeden konuşmaya başladı Hüdâyî.
Biraz kendine gelmiş, abdest ile ferahlamıştı;
"Ne tuhaf Sultanım"dedi Sultan Ahmet'in yüzüne bakarak"Ne tuhaf! Bazıları bizden keramet beklerler de gördüklerini fark etmezler. Zira cihanın sultanı abdest suyumuzu döküyor, validesi havlu tutuyor bize."