Yasemin Can
@ShortGiraffe
40 okur puanı
Nisan 2018 tarihinde katıldı
Ben, kendimi bildim bileli yalan söylüyorum. Herkese ve en önemlisi de kendime. Anlattıklarım gibi düşündüklerimin, hatta geçmişimin bile yalan mı yoksa gerçek mi olduğunu hiçbir zaman bilemiyorum. Ağzımdan ilk çıkan kelimenin yalan olması bendeki bu zedelenmiş kişiliğin doğuştan olduğunun en önemli kanıtı diyor doktor. Ben onun yalancısıyım!
Konuşmaya biraz geç başlamışım. Üç buçuk yaşımda ağzımdan çıkan ilk kelime anne olmuş. Ama bunu anneme değil babama söylemişim. İkinci kelime, hemen birkaç dakika sonra çıkıvermiş ağzımdan: Baba. Ama babama değil, ablama söylemişim bunu da.
"Annesi ona ne zaman kızsa, 'Bugüne kadar kimse mezara kendi ayaklarıyla gitmedi, derdi. Bunu söylerken, gözlerinden bir anneye asla yakışmayan soğuk, sevgisiz bir ışık sızardı. Bunu söylerken, nefesi dudaklarının arasından buz gibi çıkar, küçük çocuğun titrek bakışlarına tokat gibi çarpardı. Annesi böyle söyleyerek, onu düpedüz öldürmekle tehdit ederdi. Tıpkı babasını öldürdüğü gibi.
Ama önce oğlanın büyümesi gerekiyordu. Kadın bir çocuğu öldürürse çok fazla ceza alacağını hatta belki de asılacağını biliyordu. Onun için, oğlanın önce büyümesini, sonra hayırsız çıkmasını, sonra da anneye karşı öldürülmeyi hal edecek feci şeyler yapmasını beklemesi gerekiyordu.
Çocuk küçüktü ama bunları anlamayacak kadar aptal değildi."
Her kız annesinin yanlışlarını yinelemekten delicesine korkup aynı zamanda ona benzediğini gördükçe, sevgi ve nefret arasında böyle bocalıyor belki de?..
