Hayat geri gelmiyor. İnsan ruhunu özgürleştirmeyen, kendisine bir ifade imkanı sunmayan, kendisini gerçekleştiremediği işlerle tatmin bulmuyor. Ruh istiyor ki kendi hikayelerini anlatabilsin. Hikayeleri başka insanlara çarpsın, onlar da çoğalsın, kendisine geri dönsün..
Kapitalizmin ruhları ifsat eden gözbağcılığı, çalışma ile ihtiyaç arasındaki bağı koparmış olmasıdır. "Yeterli olan iyidir" düsturu geçmişin küflü sandukalarına kaldırılmıştır artık. Verimliliğin nesnel ölçüsü olarak kazanç artışı belirlenmiştir.