Kıskandım onu. Edison’u, Bedrettin’i, Spartaküs’ü kıskandığım gibi kıskandım. Yüzde yüz yaşamak dediğim bu, canım..Tabii kıskandığım onların ne eserleri ne de kendileri! Klasik deyimle ruhlarını kıskanıyorum. Yaşamay haysiyetli bir anlam kazandıran çabalarını…
Allahtan ki sen varsın. Seni sade bir dost, bir sevgili, bir can parçam olduğun için değil; beni, bu garip ve tedirgin canı, yaşama tutkusuna umuttan, aşktan, ölümü unutturan güzelim sevdalardan yana o aziz duyulara..
düşünlere sımsıkı bağlayan bir dünya olarak seviyorum. İncil gibi Tevrat gibisin Leylim. Hilesiz arık ve duru.