Durmadan taşırdım yanımda üç şeyi
İri çakıl tanelerini, çatlamış bir narı
Bir öpüşün bıraktığı harlı lekeyi
İpekten
Çalınmış
Umutlarla taşırdım
Ah sevgilim derdim, ölüm
Ne kadar çoktu yaşadığımızda
Bize hep beyaz mendil
Sallayan
Ölüm ki
İki kapısında
Haki bir yalnızlık
Dikilirdi
Ve
Hatırlatırdı
Bize, güz kuşlarının
Uçup gittiği denizleri
Bense, yulaf kokan
Dağlı ellerinde
Dolaşmak gibi kolaydır
Sanırdım