Sıla Keskin
@Silakeskinn
27 okur puanı
Mayıs 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Ormandaki Kalpsiz Ceylan
Günümüz insanının birbirine yaptığı haksızlığı ve kötülüğü, hepimizin çok iyi bildiği Prenses ve Yedi Cüceler masalı üzerinden sade ama etkileyici bir dille anlatıyor.
Okuru alıştığı masal dünyasının dışına çıkararak hikâyeye bambaşka bir gözle, bambaşka bir açıdan bakmaya davet ediyor.
Kötülüğe karşı bir devrim vaat etmiyor; daha sessiz ama çok daha gerçek bir değişim ihtimalini hatırlatıyor.
Yıllardır “kötü” olarak öğrendiğimiz cadıya bile sevgi ve anlayışla bakabilmeyi mümkün kılıyor. Kitabın kapağını kapattığınızda ise anlatılanların etkisi bitmiyor; değişim umudunun ışığı, insanın içinde kalmaya devam ediyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Babalar bir yerde bir çocukları olduğunu hiç bilmeyebilir; işte sırf bu yüzden bile, bu tuhaf olasılığın yüklediği özgürlük duygusuna inanıp, varolan çocuklarını da isterlerse gözlerini kırpmadan terk edebilirler.”
2017’den beri, yani okuduğumdan beri, kitaplığımı neredeyse her açtığımda elime aldığım; içimden bir-iki cümle okuduğumda bile unutulmaz duygular uyandıran kitap.
Geçtiğimiz şubatta Hamlet kitabıyla tanıştığım ve anlatım tarzını sevdiğim yazarı daha iyi tanımak için, bilinçli bir şekilde anı kitabını aldım (aslında anı kitapları okumak ilk tercihim olan bir tür değildir).
Kitabın kapağında da yazdığı üzere yazar, ölümle on yedi karşılaşmasını ele alıyor. Bu on yedi ayrı bölümde yaşadıklarını, dramaya boğmadan ama oldukça etkileyici ve gerçekçi bir şekilde anlatmış.
Özellikle sondan ikinci bölüm olan “Beyincik” bölümünde, sekiz yaşında geçirdiği rahatsızlığı anlatırken hayatının nasıl şekillendiğini ve neden yaşamı boyunca bu kadar çok ölümle yüzleştiğini açıklıyor. Bence bir okur olarak, bu cevabı vermemiş olsaydı kitap gerçekçi olmaktan çıkıp kurgu gibi hissettirebilirdi.
Bazı yazarlar vardır; tanıştığınız anda tüm kitaplarını okumak istersiniz. Maggie O’Farrell benim için artık tam olarak böyle bir yazar.
Kitap, tek bir gecede eski arkadaşlar arasında geçen bir konuşmayı anlatıyor. Diyalog dediğime bakmayın; konuşma büyük ölçüde monolog şeklinde ilerliyor.
Bu gecede, 41 yıl boyunca söylenmeyi bekleyen sözler ve sorulmayı bekleyen sorular ortaya çıkıyor; tek taraflı bir iç dökme ve hesaplaşma yaşanıyor. Okurken zaman zaman iç daraltan duygular hâkim olsa da, kitabın sonuna doğru kahramanla birlikte okurun da rahatladığını hissediyorum — en azından bende böyle oldu.
Aksi hâlde, tek mekân ve tek gece içinde geçen bu kasvetli atmosfer, okurun kalbine ağır bir yük bindirebilirdi.
Genel olarak beğendiğim ve okunmasını tavsiye edeceğim bir kitap.
Ayfer Tunç, okumak ve tanımak istediğim yazarlardan biriydi. Kapak Kızı okuduğum ilk kitabı oldu (sanırım uzun bir süre de okuduğum tek kitabı olarak kalacak). Ancak beklediğim tadı ve özeni bulamadım. Seri bir kitap olmasına rağmen devam kitaplarını okuma isteği ya da merakı bile uyandırmadı. Kitap bittiğinde, kafası karışık birinden basit bir olayı dinlemek zorunda kalmışım gibi hissettim. Oysa konu, asla basit ya da sıradan değildi.
