Emir
@Silisous
Ne güzel gülüyorsun André!
Yıldız Teknik Üniversitesi
10 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Bazen sırf “iyi” bir yazar -bu yorumu ben yapmıyorum, sevdiğim kitapları olsa da kendisi hakkında genel bir fikrim yok- olduğu için o kişinin tüm kitaplarını sevmek zorunda mıyız diye düşünmeden edemiyorum. Yazarın bu ilk kitabi, ödül aldıktan sonra başladığı yazarlık kariyeri adına önemli olsa da, keşke ilk baskıdan sonra kendisine bir hatıra olarak kalsaydı.
Sakin kitapları severim. Bu kitap da o sakinliği yeterince karşılıyor ama sakin olacağım diye anlam ve konu bütünlüğünden uzak, ne okuduğumu anlamadığım sayfalar o sakinliği kabız bir yığın haline dönüştürmüş maalesef.
Yazarı çok iyi tanımadığımı söylemiştim. Bu yüzden yazarın hayatı, diğer eserleri açısından mihenk taşı oluşturan ya da daha derin bilgilerin bir bulmaca gibi bulunması gereken bir kitap olduğu için mi böyle düşünüyorum acaba diye kafamı biraz yordum. Sonra dümdüz bir okuyucu olma hakkım da var diyerek ilk eleştirime tekrar hak verdim.
Sevenler için ne mutlu, okumak isteyenler için az beklenti tavsiyemdir.
Reklam
bu kitap için ne diyebileceğimi düşünürken “sakin” kelimesini gayet yerinde buldum. daha önce bu yazarın bir eseriyle tanışmamıştım fakat tarzını sevdim.
“imkansızın şarkısı” zaman zaman psikolojik katmanlarını gördüğümüz karakterlerle bizi beraber bıraksa da kitabın başında, ortasında ve sonunda nereye varacak acaba diye düşünmeden edemedim. dümdüz bir kurgu okurken sürekli bir mesaj alma yüküne girmeyince çok daha akıcı oluyor.
"Küçük Sevinçler Bulmalıyıyım" sahnede şiirsel anlatılardan hoşlananlar için mükemmel bir eser. Anlatımdaki yoğunluğu çok beğensem de, yazarın didaskali eksikliği nedeniyle kafamda hayal etmekte çok zorlandım. Bu yüzden 1982'de oynanan ilk temsilini izlemeyi o kadar istedim ve merak ettim ki.
"Avluda" oyunu da anlattıkları bağlamında, kadın hikayelerini ele alışında saf gerçeği yüze vurmaktan geri durmuyor. Bu gerçek oyunun ne kadar kuvvetlid yazıldığının bir. kanıtı diye düşünüyorum.
Bir aile arasında kaybolan çocukluk, gençlik ve belki de yetişkinlik. Bir aile etrafında kaybolan, üstlenilen roller yüzünden hayatları kurban gitmiş çocuklardan birini okuyoruz.
Kitabın yazılış tarzı okurken bir süre kafamda, mekan, yer, zaman kaymaları, karakter gibi konularda kafamı karıştırsa da bir süre sonra kafamdaki karmaşa aslında kitabın isteği bir tat bırakıyor. Acı, hüzün ve nefret üçlüsü arasında giden duygularım, bu anlatım farklılığı sayesinde körükleniyor.
Bir mektup mu yoksa günlük mü okuyoruz bilemesem de, kitap boyunca düşündüğüm şey çoğu zaman bilinç akışı metinlerin bir tiyatro sahnesinde nasıl duracağıydı. Post-modern bir tiyatro uyarlaması ile sahneye koyulabilecek güzel bir şey ortaya çıkacağını düşünüyorum.
