İnsanların sözlere, güzelliğe ihtiyacı varken, işte o sözleri, size ait olmayan o güzellikleri vermeli, konuşmalı ve esas sahibine teslim etmelisiniz. Çünkü güzel bir söze ihtiyacı olan insan o sözün sahibidir aslında, sizde ödünç duran kelimeleri cümle halinde yine sizden duymak ister; duyduktan sonra kalbine, ruhuna kilitleyip mutluluğu bakışlarıyla size geri verir.
Kendime yenildiğimi yine sadece kendime itiraf ederken, kendi kendime yeniden üzülüp, yeniden sevinen ruhuma acıyarak bakmanın verdiği garip bir huzursuzluktu.