İbn Haldun ne kadar haklıymış diye düşündüm,coğrafya kaderdir derken ne kadar haklıymış.Amerika'da doğanlar mutlu ve zengin bir hayat sürerken bizim kaderimize Fuat Amca'nın anlattığı harese düşmüş,diken yedikçe kanayan, kanadıkça yemeye devam eden, kendi kanında boğulan develer gibiyiz.
Merhamet istemiyordu,insanlıkla ilgili kararını vermişti; içine oturan zifiri karanlığı delecek en ufak bir ışık sızmasına bile izin vermeyecek kadar kapatmıştı kendisini.Umutsuzluktan güç alan,bunun sarsılmasına izin verdiği anda yıkılacak bir kalebende benziyordu.Demek ki insanlığa güven duymanın tam olarak yıkılışı böyle oluyormuş diyordum,umut kapılarının, pencerelerinin sıkı sıkıya kapatıldığı bir kararlılık hali,artık hiç kimsenin aralayamayacağı bir demir kapı...