Merhamet istemiyordu,insanlıkla ilgili kararını vermişti; içine oturan zifiri karanlığı delecek en ufak bir ışık sızmasına bile izin vermeyecek kadar kapatmıştı kendisini.Umutsuzluktan güç alan,bunun sarsılmasına izin verdiği anda yıkılacak bir kalebende benziyordu.Demek ki insanlığa güven duymanın tam olarak yıkılışı böyle oluyormuş diyordum,umut kapılarının, pencerelerinin sıkı sıkıya kapatıldığı bir kararlılık hali,artık hiç kimsenin aralayamayacağı bir demir kapı...
... İlk zamanlarda bu çevrenin beni çok sarstığını gören bir arkadaşım,
Herkesin bir şemsiyesi var kendini koruyacak, seninse yok, bir an önce şemsiyeni açmaya bak, çünkü bu yağmur hiç dinmeyecek demişti.