Bir sandalın içinde hayat nehrinde gidiyor gibiyizdir.
Yelkenimiz yok!
Sadece sen, nehir, sandal ve kürekler...
Önünde akıp giden nehirde ilerlerken,
sanırsın ki; yeterince güçlü asılırsan küreklere seni hiç bir şey durduramaz.
Ama sonra birgün,
Hiç ummadığın bir anda bir fırtına kopar,
nehir hırçınlaşır, kabarır
Seni sürüklemeye başlar,
Yönün hedefin kalmaz.
Fırtınanın ortasında yapayalnız devam etmeye çalışırsın, ama ne kadar mücadele etsen de çaresizlik ele geçirmeye başlar seni.
Nehrin gücü aciz hissettirir sana kendini.
İçinde çırpınan bir balıktan farksız, bırakmak istersin o an kendini, mücadeleyi.
Boşuna gelir o an çabalar, teslim olmak istersin ona.
Nehir de durmaz akar, senin acizliğini umursamadan.
Sonunda dersin ki bütün bunlara rağmen savaşacak gücüm yok artık.
Ama sonra hatırlarsın,insan olmak tam da bu demektir.
'Rağmen'devam etmektir yaşamaya.