Babam;
"Yeni gelenlere yer açmak için ölür insanlar." demişti .
Yanımızdan geçen kucağı bebekli kadını göstererek.
Ne saçma!
Avazı çıktığı kadar ağlayan hiç tanımadığım aptal bir bebek doğsun diye selim'in ölmesi haksızlıktı.
Haksızlık, haklısın dedi babam.
Hiç tanımadığım bir bebeğe kızarak yaşamayı seçebilirmişim.
Keşke dünya hepimizin sığacağı kadar büyük olsaymış,
Oysa dünyaya sığmayan insanlar kalbimize kolaycacık sığarmış.
Çünkü unutulmakmış esasen ölmek.
Var olmayan hayali kahramanların masallarına inanmak değilmiş önemli olan
Var olan gerçek kahramanlardan sonsuz bir masal yaratmak ve bıkmadan,usanmadan o masalı anlatmakmış.
Kalbimin her bir odasını çok sevdiklerime ayırmayı o gün öğrendim.
Gidenlerin arkasından ağlamak yerine gelenleri gülümseyerek karşılamayı öğrendiğim gibi.
📽 KULÜP