Sen gittin bir bizim dünyamız bir bizim içimiz karardı zannettik.
Sen gittin dünya da karardı baba.
Bir bizim dünyamız kararmamış meğerse bir biz yaşayamayız zannetmiştik bu kararmış dünyada .
Yaşamak, yaşayabilmek lüks oldu.Ben bu dünyaya ait değilim,gördüklerimle yaşayamam diyordun, burası bana göre değil diyordun, benim doğrularıma ters dediğin çok gün oldu.Bizde gördüklerimizle yaşayamıyoruz artık. O günlerden daha kötü, daha felaket günlere uyandık. O günleri mumla arar olduk, yine haklı çıktın.
Umut ettik hep, dünya güzelleştikçe yaşamaya dair inancımız,isteğimiz, umudumuz tekrar yeşerir dedik, ama hep daha kötüye gitti dünya, kışımıza bahar gelmedi.
Kasvetli havaların,griliğin felaketlerle dolu günlerin sonu gelmedi.
Güzel günler göreceğiz çoçuklar diyerek büyüdüğümüz günleri arar olduk büyüdük çoçuk değil yetişkin olduk, ama göremedik o güzel günleri.
O umudu taşımıyoruz ki içimizde, çocuklarımızı da bu şarkılarla büyütelim.