Geceden geldim sokağına, izlemek için seni pencereden.
Üstümüze ayrılığın paslı kokusu sinmiş, peki sence neden?
Sen hâlâ canlı imişsin; ben ise ruhunu yitirmiş bir beden.
Ama aralarsan pencereyi, koşarım doludizgin, hiç sendelemem.
“Bizden olmaz,” deme, bulaşmasın aşkımızın kanı eline.
Biz bir olabilelim diye yazılmışsın kaderime.
“Evim,” derdin bana, “geç kalma, dön hadi evine.”
Ben henüz alışamamışken ayrılık dönemine.
Aklımda öylesine yer etmişsin ki sen çıkmadın—aklım çıktı.
Onca anıyı silmektense, aklımı kaçırmakta haklı çıktım.
Bunca hüzne ve ayrılık depremlerine nasıl dayandın?
Ne bu sağlam temel, yakıp yıktığın kalbime kaçak kat mı çıktın?
Sonunu getirdi aşkımızın, etkisi olmaz sandığımız ayrılık artçıları.
Ayrılmak isteyen tarafın gözü, görmüyormuş hiç artıları.
Bu devrin çorak toprağında filizlendi aşkımız, boy verdi
Ama baltalandı ilişkimiz, fidan hali bile andırıyorken koca bir çınarı.
KüfŞiir
Sen ben tarafından sevilmelerin mağduru
Ki ben hiç bilemedim sen tarafından sevilmenin ne olduğunu
Gönül misafiri saydım kendimi, isteyemedim umduğumu
Bunun rahatlığıyla bozuk paradan hallice harcadın umudumu
Yine de üzer miydin bilseydin bu hallerinin beni boğduğunu
Öylece izledik kurduğumuz hayallerin avuçlarımızda unufak olduğunu
Ardımdan dediklerini duydum ben mi bencilim
Hep seni sayıklamışım yerinde değilken bilincim
Yaptıklarını düşman düşmana yapmaz ama ben mi kinciyim
Sözde her şeyindim ama yaptığın her planda ikinciydim
Sayende yüreğimin harabe şehrinde top oynar in cin
Gönlüm kimseyi umursamaz da senin her dediğine incinir
Fesleğen kokusu
Kapanmış kapılar ardında, karanlık bir sabaha kalktım
Kalbimde kimseye anlatamadığım bir akşam saklı
Çaresizlik çırpınırken içimde çatlamış cam gibi yansır aynalara
Çekilmiş tüm kılıçlar içime çökmüş ve susmuş kararlara.
Sokağın en sessiz köşesinde, susarak geçtim kendimden
Sesim değil, sessizliğim duyuldu
Çünkü sitem ettim sevdiklerime değil kendime ben
Sarsılmaz sandığım her sevda savrulmuş bir serap gibi şimdi
Sanki sığındığım son siper
Sırtımdan saplanmış şefkat biçimli bir bıçak gibi
Tutundum tutunacak ne kaldıysa tek başıma
Titreyen ellerimle topladım geçmişi hatıralarla baş başa
Tuz gibi eridi zaman tenimde hissizleşti hayal
Tükendi takvimler tıkanmış saatler kırılmış yelkovan akrep topal
Fırtınaya fısıldadım seni, fark etmeden kaybettim içimdeki sesi,
Feryat etmedim; çünkü felaket susturur bazen en temiz hevesi.
Fesleğen kokulu sabahlarda senle başlayan düşler
Feryatsız bitti; çünkü bazen en çok susan en çok sevendir.
Haklıydım demedim helalleşmeden çekildim sessizce
Haykırmadım adını ama her hecede seni taşıdım gizlice
Hayalinle hasta oldum hasretinle kavrulmuş gecelerde
Susarken bile harflerin içindeydin hecelerce
Şimdi sadece ben değil sözcükler de öksüz kalakaldı
Şehir sustu, şair sustu, ama içimde hâlâ bir sen kaldın
Şefkatle sarılmadın belki, ama sitem de etmedin,
Şimdi biliyorum: her sevda karşılık istemez, bazen susmak da sevmektir, sevgilim.
tavuklar çiçek açmış,
ellerinde poğaça.
madem yüzme bilmiyordun,
niye çıktın ağaca?
alakaya maydanoz,
bu ne biçim lacivert.
ben köyümü özledim,
yaşasın cumhuriyet...