Uyumayı başaramıyorum. Gözkapaklarımın arasında uykumu kaçıran bir kadın var. Eğer yapabilseydim ona gitmesini söylerdim; ama boğazımda konuşmamı engelleyen bir kadın var.
Babamın ceketi; işten, kahveden, pazardan veya bütün gün gezip dolaştığı sokaklardan dönüp kapı girişindeki askıya rastgele asılan bütün baba ceketleri gibi kederle bana bakıyordu sanki.
Bir de anılar var. Göğüsünün ortasında bohçaladığın, istiflerken bir cenaze merasimine bakar gibi baktığın, yeni yerinde kök tutacak mı diye tasalandığın, uyurken bile taşıdığın anıların.