Sevginin işlevini yitirdiği bir dönemdeyiz. Yük de bir sevgidir. Sevgi yoksa yükü de anlamsızdır. Yük çekersin, kahır çekersin. Sevgi varsa o uğurda her şeyi çekersin.
Ya benim gördüğüm kırımızı senin yeşil diye bildiğinse? Ben kırmızıya kızmayı öğrendim belki, sen ise aynı rengi yeşil diye bilip huzur bulmuşsundur, kim bilir. Özü başka, kökü başka anılar bizi yine de bir araya getirebilir mi?