Benim hayatım insanların gözlerinin içine bakmakla geçti, göz belkide insan bedeninin içinde hala ruh barındıran tek kısımdır ve gözler yitirildiğinde...
Korku insanın gözünü kör eder dedi koyu renk gözlüklü kız. Doğru söze ne denir, kör oldumuz anda zaten kördük. Korku bizi kör etmişti korku yüzünden körlümüz sürecek, kim söylüyor bunu, diye sordu doktor. Bir kör diye yanıt verdi ses. Bir kör buradaki herkes gibi.
Titreyen elini karısına uzattı,yarı yolda onun eline dokundu. Karısı, yüzünü öptü o üzgün anlı, o solgun ağzı, görür gözüken ama görmeyen korku dolu cam gibi ölü gözleri ondan başka kimse göremezdi
Zaman filozofların icadı değildir. Zaman geçtikçe birlikte yaşarken ve genetik değişimler olurken vicdanımızı giderek damarlarımıza dolaşan kanın rengine gözyaşlarımızın tuzuna buladık.Bu da yetmiyormuş gibi gözlerimizi içimizi gören birer aynaya dönüştürdük Sonuçta Gözlerimiz ağzımızda inkar etmeye çalıştığımız şeyleri çoğu zaman hiç çekincesiz gözler önüne serer hale geldi