Bir çocuğa bakmak, o çocuğu yıkarken, yedirirken, giydirirken çocuğun bedeninin, ruhunun sizinkinden ayrı olduğuna saygı göstermediğiniz müddetçe yarardan çok zarar verir. Bana bunu çocuğun iyiliği için yaptığınızı söylemeyin; siz kendi ruhunuzdaki açlığı bastırmak için çocuğun ağzına zorla yemek tıkıyorsunuz. Size ruhunuz aç olduğu için kızmıyorum. Ruhen aç bırakılmış bir çocukluk geçirdiğiniz için kızmıyorum. Ama kendi ruhunuzdaki açlığı bastırmak için çocuğun bedenini de değil, ruhunu kullandığınıizı asla görememenize ve benliğini savunan çocuğun tepkisine çocuğun problemli olduğu iddiasıyla karşılık vermenize, bu iddianızın binlerce yıldır her yandan coşkulu bir destek bulmasına içerliyorum. Ne yana baksam, ne yana baksam, ne yana baksam yanakları her gün semiren, temiz, ütülü kıyafetleri üzerlerine
her gün ayrı bir özenle giydirilen, sıcak tutulan, buna karşılık, bir "kişi" olmak üzere doğan
ve bir "kişi" olmayı biteviye isteyen kişilikleri her geçen gün daha da çok ezilen, baltalanan,
bedenleri büyürken ruhları her geçen gün daha çok solan,üşüyen, ölen, sömürülen, işkence gören çocuklar görüyorum ve bu durumu düzeltebilmek için, diğer yazdıklarımın üzerine böyle bir kitap yazmak ve bu satırları okuyanlardan da bunları
erişebildikleri herkese anlatmalarını rica etmek, burada yazdığım ve yazamadığım şeyleri gidebildiğim her yerde ulaşabildiğim herkese gücüm yettiğince anlatmak dışında bir çare bulamıyorum.