Cennetteki azizler güzellik ve saflıktan ayrılabilir miydi? Onların anlatılacak bir yanı yoktu. Ama ya çamurdaki azizler; işte asıl edebi harikalar onlardı. Hayatı yaşamaya asıl değer kılan, onlardı. Adaletsizliğin kötülüğün çirkefinden yükselen ahlaki görkemi fark etmek; kendinden uzaklaşarak çamurlu gözlerdeki zor fark edilen ve uzak güzelliği yakalamak...
Acımak- evet çok güzel bir duygu! Ama acımanın iki türü vardır. Birincisi zayıf ve duygusal olanı; başka birinin yaşadığı felaketlerden etkilenerek acı çeken yüreğin bu duygudan bir an önce kurtulma sabırsızlığıdır. Ortada samimi bir sempati durumu yoktur, acı çekenle acı çekme durumu değildir bu. Acı çekenin acısına karşı kendini korumadır. Diğeri ise hissiz olanı...Acı ama yaratıcıdır, kendisini bilir, sabırlı ve acı çekenin yanında durmaya kararlıdır. Gücünün sonuna kadar ve hatta daha fazlasıyla katlanır. Sadece sonuna kadar gittiğinizde, o acı sona erene kadar gidebildiğinizde ve tüm bunlara katlanacak sabra sahip olduğunuzda insanlara yardım edebilirsiniz. Sadece o zaman kendinizi kurban edebilirsiniz. Sadece o zaman...