Belki çocukça bir fikirdir, felsefe kitaplarında yeri yoktur ama ben saadeti ikiye ayırırım. Başkalarından alınan sadet, başkalarına verilen sadet. Benim için hahiki sadet başkalarına verilen sadettir.
Ben zannediyordum ki ömürlerimizin teknesini istediğmiz sahile götürmek için yanlızca onun dümenini ele almak kâfidir... Şimdi anlıyorum ki değilmiş... Yollar görünmez kayalarla doluymuş... Onar çarpmamak lazımış... Daha fenası gizli cereyanlar varmış ki insan onlara kapıldığı zaman yollun değiştiğni gittikçe uzaklaştığnı farketmezmiş... Tâki kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar.