Ümitsizliğe talim eden ve kendini kabullenen cesetleriz ; kendimize rağmen hayatta kalırız ve yalnızca yararsız bir formaliteyi yerine getirmek için ölürüz : Sanki hayatımız , sadece ondan kurtulabileceğimiz ânı ileri atmamıza bağlıymış gibi...
Eğer etrafımızda sürünen sonsuz sayıdaki can çekişmeyi, birer gizli ölüm olan bütün hayatları sevip anlayabilseydik , acı çeken varlık sayısında kalp gerekirdi bize ve geçmiş üzüntülerimizin tamamını mevcudunda bulunduran , mucizevi bir şekilde güncel bir hafızamız olsaydı böyle bir yükün altında çökerdik.