Sırma DEMİR
@Sirmad
64 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Dua
İnsan kalbinde, başlangıç ile son, hayat ile ölüm arasındaki çelişkiyi uzlaştıran, yalnız ve yalnız, bilinmeyen görülmeyen Tanrı idi. Dualar işte bunun için okunuyordu. Başka türlü Tanrı'ya sesini duyuramazsın, niçin yaratıp niçin öldürdüğünü soramazsın ki ! Dünya kuruldu kurulalı insanlar böyle yaşıyor, pek razı olmasa da böyle katlanıyor kaderine. Duaların var oldukları günden beri hiç değişmemesinin, hep aynı sözlerle tekrarlanmasının sebebi de, teselli bulup yatışmaları, boşu boşuna sızlanmamaları içindir. Dualar, yüzyılların okşayıp parlattığı altın külçeleri gibi, dirilerin ölülerin başında söyledikleri en özlü, en süzme ve son sözlerdir. Adet, gelenek böyledir.
Allah'ın varlığına ya da yokluğuna inanmak başka şeydir. Ama insan denen yaratık, bu şekilde davranması bağışlanacak bir şey olmasa da, ancak başı sıkıştığı zaman Allah'ın adını anıyor, Allah'tan yardım diliyor. " İnanmayan insan başı ağrımayınca Allah'ı düşünmez..."
Mesajı içselleştirmek, önceki bakış açısını bırakmakla mümkün olabilir. Bırakmak en önemli davranıştır yani bir anlamda kabı boşaltmak. Kap doluyken yeniyi alamadığı gibi, içinde bir damla eskiye dair bir iz kalsa, yeniyi eskiye taşır. Her şey birbiriyle bağlantılıdır. Bir şeyi yaşarken güvende hissetmek ile hissetmemek bizim yolumuzu belirler. Bunun nedeni, kontrol etme isteğimizdir. "Sonuç bizim istediğimiz gibi olmazsa" endişesi tedirginlik yaratır. Oysa kontrol etmeye çalışmak, herşeyi kontrolden çıkarır. Bu hırs ve endişe ise; alttan almamıza ve taviz vermemize neden olur. İnsan faydalıyı faydasızdan ayıramaz hale geldiğinde dahi ipin ucunu gevşetemez. İnat, ortaya çıktığında hatırlanması gereken, bir direnç olduğudur. Direnç; bize anlatılanı, gittiğimiz yolu, neler olduğunu anlamamızın önünde duran en önemli engeldir.
Hayat, kendi merkezinden yönetilir. Yönetimi terk eden, yönetilir elbette. İşte tam bu nedenle insan almadığı, alamadığı kararlar için karşısında her kim varsa suçlar. O kararlar alınırken orada değildir, duymamış, görmemiş, bilememiştir. Bu nedenle sahiplenemez olanı ve doğanı. Sonuç onun değildir, bu doğru ama sadece onun aldığı karar da değildir. Egosu almıştır tüm kararları. Onaylanmak için onaylamıştır, önüne gelen her ne olursa...