Sitâre

Reklam
Talih bir iradesiyle onu herkesten ayırmıştı.
Sanki, "Bana inan, ben her mucizenin kaynağıyım; her şey elimden gelir, toprağı altın yaparım. Ölüleri saçlarından tutup silker, uykularından uyandırırım. Düşünceleri bal gibi eritir. kendi cevherime benzetirim. Ben hayatın efendisiyim. Bulunduğum yerde yeis ve hüzün olamaz. Ben şarabın neşesi ve balın tadıyım." diyordu.
Onu bir daha göremeyecekti. O sonuna kadar hayatından çekilmişti.
Bu o zamana kadar tatmadığı bir duyguydu. O zamana kadar muayyen duyumların ötesine geçmeyen vücudu, sanki yepyeni bir dünyaya açılmıştı...
Reklam