Sitarə Vüsal
@Sitarevusal
Yaşamaq üçün yeni dünyalar lazım!
5 Kasım 2000
108 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Ölkələr üzrə il ərzində adambaşına düşən içməli suyun miqdarı, kub m-lə. Səudiyyə Ərəbistanı və Şimali Afrika ölkələri kritik həddədir.
Reklam
İlin bitməyinə son iki ay qalmış baş verənlər və hiss edilənlər üst-üstə gələndə oxuma şövqüm qırıldı. Daha doğrusu bir şey etməyə - kitab oxumaq da daxil - həvəs qalmadı. Belə zamanların çox ağır versiyasından ötən illərdə keçmişəm. Özümdən ötürdüyüm çox çətin, amma hər anı qiymətli o ağır periodun nə zamansa təkrarlana biləcəyi düşüncəsi belə məni yenidən o anlardakı sıxıntılı xatirələrə sövq etməyə bəs edir.
Zaman-zaman bu situasiyaları özüm yaradırmışam kimi gəlsə də, hərdən yuxarıda sadaladıqlarım vadar edir ki, bu ağır böhtanı özüm öz üstümdən atım.
Ümumiyyətlə, fikirləşəndə insan taleyi ağır yollardan keçir. Amma bu taledə yaşanılanlar hiss edilənlər qədər yük olmur adama. Bu tale yolunda hiss etdiklərimiz ruhda, yaşadıqlarımız bədəndə qalır. Əgər məndən beşinci yaş günümü soruşsanız, o gündən nəsə danışa bilmərəm, amma xatırlamaqda çətinlik çəkmədiyim və zehnimə ömürlük həkk olunan hissi izah edərəm. Doğum günüm ala-bula zehnimdə canlasa da, həmin günki xəyalqırıqlığım, hüznüm hələ də təzədir.
Bax, belə! Hiss budur, bu qədər güclüdür. "Keçmişə dönmək olmur" deyə yaşadığımız bu ömür yolunda neçə dəfə özümüzü çoxdanıncı illərin hiss burulğanından çıxardırıq?! İnsanı depressiyaya, melanxoliyaya itələyən nədir? O quyuya gələcək qayğısı salır, yoxsa keçmişin o tozlu travmaları?! Hansı güclüdür ki, "Ali İnsan" deyilən varlığın zehnini bu cür ələ keçirə bilir?!
Zənn edirəm, inanc insana bu cür zamanlarda lazım olur. Mən çox uzun deyil, cəmi yeddi ildir ki, müsəlmanam. Belə yazanda özümə də qəribə gələni dilləndirəndə hamı "bəyən anadan müsəlman doğulmursan ki?" deyə soruşur. Ancaq mən, dini insanın özünü tanıyıb bilib istəyərək seçdiyi yaşdan vacib hesab edirəm. Məsələn, on üç yaşında heç nəyi qəbul etməyən, qavramayan mən, haradan müsəlman olardım ki?!
Nəsə, bu da
Burada nəsə yazmağı sevirəm. Nə zaman buranı açsam ki, yazam, qarşıma "nə düşünürsünüz?" adlı başlıq çıxır. Bu sualı sevirəm. Çünki bura nə zaman yazmaq üçün gəlsəm, beynimdə də fırlanan sual bu olur.
Son zamanlar baş verənlər və baş verəcəkləri sezdiklərim məni gələcəyə əmin addımlamağa hazırlayır, belə hiss edirəm. İnsan münasibətləri yaşadığım müddətcə yaxamı buraxmayacaq. Buna görə də baş verən hər hadisədə çıxarılan nəticə gələcəkdəki bir an üçün kassama atdığım ən yaxşı təcrübəmdir. Bu təcrübələr həm də məntiq və emosialarım arasındakı körpüdür. Ona görə ki, hər zaman daxilimdə olan, son illərdə yavaş-yavaş azaltdığım, amma hələ də tam məni tərk etməyən emosional qərarlarım qurduğum münasibətlərdə - yalnız sevgi deyil, hamısı - partnyorlarımı özümdən əvvələ qoymağıma səbəb olur. Bu reaksiya getdikcə dərinləşir və zamanla qarşısı alınmaz bir zəhərtək məni gücdən salmağa başlayır. Yalnız o zaman, birdən oyanırmış kimi olur və nə baş verdiyinə nəzər yetirə bilirəm. Gec olur, yaxud tez, o anki xəyal qırıqlığım bunu tam qavramağa icazə vermir. Birdəki, nə fərqi var bunların, sonda zərərçəkən tərəf özüm oluram.
Bu dəfə isə, daha doğrusu bu il hər şey daha fərqlidir. Son iki ildə özümü ancaq özşəfqət, özsevgi, mental sağlamlıq kimi şəxsi inkişaf məsələlərimlə yormuşam. Buna görə də bu dəfə oyandım və xəyalqırıqlığı yerinə topladığım təcrübənin verdiyi təsdiqlik hissi ilə davam elədim.
Yaşanılan zamanın və duyulan hislərin geri qayıtmayacağı, o şirin anlardan qalan o turşəng dad adamı kövrəldib incitsə də, yenə də özün üçün müsbət bal gələcəyini düşünəndə daxildəki təlatümlər az da olsa, azalır.
Nəsə, danışdıqca danışan, yazdıqca yazan birisiyəm mən. Qapını döyüb qonşudan duz almağa gələn, amma bir saat ayaqüstə söhbət etmədən də sağollaşa bilməyənlər kimi mən də bir
Deyirdin baharda görüşərik biz,
Bahar gəldi, getdi, sən gəlməz oldun.
Daşlaramı dəydi sındı əhdimiz,
Aylar gəldi, getdi sən gəlməz oldun.
Dedin, durnalarla gələrəm mən də,
Durnalar qayıtdı sən gəlməz oldun.
Saraldı yarpaqlar çöldə, çəməndə,
Payız fəsli çatdı sən gəlməz oldun.
Deyirdin qapına qonaram quş tək,
Quşlar cəh-cəh vurdu,sən gəlməz oldun,
Yaşamaq eşqiylə vəcdə gələrək
Quşlar yuva qurdu sən gəlməz oldun.
Dedin nəğmələrlə dönərəm geri,
Min nəğmə ucaldı, sən gəlməz oldun.
Tükəndi ömrümün bahar günləri,
Könlüm sənsiz qaldı sən gəlməz oldun.
Sənsiz dönə-dönə yollara baxdım;
Gözlərim qaraldı,sən gəlməz oldun.
Ay mənim taleyim,ay mənim baxtım,
Söylə,bu nə haldı sən gəlməz oldun.
Dərdimi ahəstə çaldım, sevgilim,
Susdular çaylar da sən gəlməz oldun.
Axı necə deyim, heç gəlmir dilim,
De bəs qaldın harda sən gəlməz oldun?
Həyatın insana nə gətirəcəyinin bilinməzliyi ilə vuruşanda bəzi zamanlar dayanmaq, sakitləmək, yaxud dayanmağa, ləngiməyə məcbur qalmaq həqiqəti bir çərçivə kimi baxdığımız divardan asır.
Divardan asılan o çərçivədə yazır: "Həyat çox zaman insana nəsə gətirmir. İnsan verdiyi qərarlarla o həyatı formalaşdırır." Ancaq həqiqətən, bəzi anlar, başımıza gələn bəzi hadisələr bizə çığırır ki, hər şey sizdən keçmir, sizlik deyil, əlinizdən gəlmir...
Elə anlar, elə hadisələr düşüncələrimizi təzələyirlər. "Təzələmək" də qəribə gəlir qulağa, "yenilənmək" mənasına gələn, amma buradakı cümlədə tamamilə dəyişmək kimi yazılan.
Nəsə..
Deyirəm axı, mən yaşadıqlarım və həyat yaşatdıqları birləşəndə olur insan ömrü! Mən də bu ömrün - mənə görə - hələ çox başlarındayam. Fəqət tələskənliyim yaxamı buraxmadığına görə, başdan ayaqdakı işin altına adımı yazmağa cəhd göstərirəm. Bu ciddi, amma yersiz cəhd məni digər lazımi işlərdən geri saxlayır, ləngidir..
Mən yenə də bir neçə qarpızı birdən tutmağa davam edirəm, yuxumdan, yeməyimdən verib işimdən alıram ki, başdan adıma nələrsə yazılsın, ömrün son yarpaqlarının düşməyini gözləməyim.. Bu yerdə həyat da girir araya ki, bəs mənim verəcəklərim necə olsun?! Onun da gətirdiyi kiçik sürprizlər könül bulandırır, həvəssizlik yaradır, yubadır işlərimdən..
Son dövrlər bu xoşagəlməz sürprizlər həyat şəraitimi dəyişdirib, duyğularımı dəyişdirib, lap ömrün qışında vəsiyyətini yazan adamın ruhuna, əhvalına salıb. Qəribədir, hər şeyə tələsən mən, bu əhvaldan çıxmağa elə də tələsmirəm. Necə olubsa, əvvəlcədən agah olub, deyəsən ki, bu bir balaca burulğandır və hələ burda qalmalı, hiss etməliyəm.
İndiki ruhiyyəm, mənə ikinci kursun payızını xatırladır.. Ancaq xoş xatırlatmadır, bir az darıxdırır, bununla belə yormur.
Qarışıq fikirlərimi həmişə dəftərə
Reklam